Sen sarının her tonusun;
Bazen sonbaharda usulca dökülen bir yaprak gibi üzgün,
Bazen susuz çöllerin bağrında açan bir çiçek gibi narin,
Bazen gün batımının göğe bıraktığı son ışık kadar mahzun,
Ama her hâlinle, hayatın en güzel yerine dokunursun.
Bazen güneşin perde arkasında sakladığı sıcaklıksın,
Bazen akşamın sessizliğine düşen ince bir sızı,
Bir yanın sararmış eski bir fotoğraf kadar geçmiş,
Bir yanın daha hiç yaşanmamış bir bahar kadar yeni…
Ve ben, her hâlinde seni yeniden tanırım.
Sen bazen rüzgârın savurduğu bir yaprak kadar kırılgan,
Bazen kayaların arasından yol bulan bir su kadar dirençli,
Gecenin koynunda unutulmuş küçük bir yıldız gibi uzak,
Ama yüreğime düşen ışığın kadar yakınsın.
Sana baktığımda, susmanın bile bir dili olduğunu anlarım.
Çünkü sen yalnızca sarı değilsin;
Biraz hüzünsün, biraz umut, biraz özlem, biraz hayat…
Güneşten ödünç aldığın ışığı, yaralarından süzerek taşırsın.
Ve bilirim; bazı insanlar renk değildir yalnızca,
Bir ömrün bütün tonlarına dönüşür…
Sen, benim gözümde sarının en güzel hâlisin.
Arife Çoban
