Ansızın gelen, gelince hiç gitmeyecekmiş gibi duran, sonra hiç fark ettirmeden usul usul sönen bir alev fırtınası…
Sebebi herhangi bir şey olabilir öfkenin… Patlak vermesi için ufak bir sebep dahi yeterlidir.. Bir anda patlak verir ve ardından normal şartlarda öfkeyi tetikleyemeyecek şeylerle beslenerek büyür… Kafaya takılan bir problem, yapmak istenip yapılamayan bir şey, birinin söylediği kırıcı bir söz, hatırlanan bir korku ya da herhangi başka bir şey ile başlar… Sonra başka başka şeylerle büyür, Çığ olur…
Kontrolü zordur… Öfke bedeni ele geçirmişken bulunan ortam ve öfkeyi besleyen etmen sayısı öfkenin süresini ve şiddetini doğrudan etkiler. Bazı kişileri yüreği onu kontrol altına alabilecek kadar büyüktür. Ya da üzerine örtmeye yetecek kadar.. Ama öfke hain bir düşmandır. Kontrol altına alındığında bile aslında kontrol altına alınamamıştır. Üstü örtülmüş, kapatılmış, su yüzüne çıkması engellenmiştir. Ancak başka tetikleyicilerle her seferinde öncekilerinden daha güçlü olarak patlak verir… Her seferinde şiddeti daha da büyür.. Her seferinde daha da güçlenir.
İnsan öfkeliyken yapabildiklerine şaşırır. Asla cesaret edemeyeceği şeyleri başardıkça öfkenin, kontrollü bir öfkenin yararlı olabileceği yanılsamasına kapılır.. Öfkesini kontrol edebileceğini ve bundan menfaat sağlayabileceğini düşünür. Öfke de buna izin verir. Bu sayede daha da güçlenir, daha çok beslenir.
Büyümeye devam eder. Gürbüzleşmeye, kontrolü tamamen ele alacağı günü sabırla bekler. Onun vakti çoktur. Onun kaybetme korkusu yoktur, o son olayı bekler. Birden ve en şiddetli haliyle ortaya çıkacağı, kişiyi cinnete sürükleyeceği o son noktayı…
Öfke, yürekteki hain düşmandır.. Elde silah yerde yatan cesetlere bakınca söner ancak. Yerini yalın bir pişmanlık bırakır, ardından tek kurşunla, pişmanlığı da alır beraberinde götürür…
Yeliz Güldal
