Hissiyat duyamamak… Bu, sanki renksiz bir film izlemek gibi. Etrafında her şey oluyor, ama sen sadece izliyorsun. Hiçbir şeye dokunamıyorsun, hiçbir şey seni etkilemiyor.
Bu durum, insanı zamanla tüketen bir şeyden ibaret. Sevdiğiniz insanlarla bile aranda bir mesafe varmış gibi hissediyorsun. Gülüyor, konuşuyor, yaşıyor; ama içindeki o canlılık, o kıvılcım yok adeta. Sanki her şey onun için bir rutin, bir alışkanlık haline gelmiş.
Hissiyat duyamamak, bazen bir savunma mekanizması da olabiliyor onlara göre.. Belki de geçmişte çok fazla acı çekmişler ve artık kendilerini korumak için duygularını kapatmışlar. Ama bu koruma, aynı zamanda onu hayattan koparmanın en bariz göstergesi.
Düşünsenize, güneşli bir günde dışarı çıkıyor, ama güneşin sıcaklığını hissetmiyor. Yağmur yağıyor, ama damlaların tenine çarpmasını hissetmiyor. Ona her şey sönük, her şey uzak.
İşin güzel tarafı da, bu hissiyatın değişebilmesi. Bazen bir küçük şey, bir müzik, bir koku, bir anı… Bunlar kapıları açabiliyor onlara. Tek yapmaları gereken, kendilerine izin vermek. Hissetmekten korkmamak.
Siz hiç böyle bir dönemden geçtiniz mi? Yoksa tanıdığınız biri mi bu durumdan geçiyor?
Toplumun hissiz insanlara bakışı genellikle karmaşık..
Bir yandan, hissiz insanları “güçlü”, “kontrollü”, “bağımsız” gibi sıfatlarla tanımlayabiliyoruz. Kimseye muhtaç olmadıkları, her şeyi kendi başlarına hallettiklerini düşünebiliyoruz zaman zaman. Hatta bazen “Keşke ben de böyle olabilsem” demekten kendimizi alamıyoruz.
Ama diğer yandan, bu insanlar “soğuk”, “duygusuz”, “umursamaz” gibi sıfatlarla da etiketlenebiliyorlar. İnsanlar, onların aslında ne hissettiğini anlamakta zorlanıyor. “Niye bu kadar soğuk davranıyor?” diye düşünebiliyor..
Asıl mesele, toplumun genellikle hissizliği bir güç olarak görmesi, onlar için bu bir savunma mekanizması olabilmekte.
Hissiz insanlar, çoğu zaman iç dünyalarında büyük bir fırtına yaşıyor olabiliyorlar. Siz hissiz birine nasıl yaklaşıyorsunuz?
