“Öyle bir zamanda gel ki vazgeçmek mümkün olmasın” demiş ünlü şairimiz
Orhan Veli…
“Ben ki her Nisan bir yaş daha genç,
her bahar biraz daha aşığım;
korkar mıyım?
Ah, dostum, derdim başka…”
diyen dertli şair de kendisi.
Şimdi zaman da uygun olsa, sadece dertlerden değil, dermanlardan da vazgeçmenin “ışık hızı etkili” zamanlarındayız.
Çok kolay, ağrısız, sancısız; arkana bile bakmadan vazgeçişlerindeyiz zamanın. Sadece insanın değil; kalplerin de, ellerin de, kolların da hayırsız, sert mevsimine denk geldik.
N’eyleyim, n’eyleyim…
“Devir zâlim / baht nâ-fercam / talep çok / ömür az.
Dost bîvefâ, felek bîrahim / devran bîsükûn / dert çok, hemdert yok…”
Düşündüm de, güzel olan çok değerlerimizi kaybettik. Çocukken sokaklarda oynardık; komşu teyzelerimiz vardı. O teyzelerin ahdı vefalarına sarılmış komşuluk ruhu vardı. Yitirmekten korkardık; küserdik, küser küser barışırdık.
Şair daha “aşklar ve dostluklar bakım ister” demeden çok önce, biz çocuksu bahanelerle barışırdık.
Şimdi küsecek ne gücümüz ne de bahanemiz var. Her şeyi çok çabuk tüketince, sabaha dek süren uykulu ama tutkulu sohbetlerimizden de çok kolay vazgeçtik… Anlamayan olunca anlatmaktan da çok çabuk vazgeçiyoruz.
Yüreğimizin sırça saraylarının yeşil odalarından ses gelmez oldu. Naftalin kokuları yerini küf kokularına bıraktı.
Bahara geç kalmış sarı, turuncu güneşin şafak bekçileriydik biz. Renklerin korkusuz cengâverleriydik. Aşktan bahsetmeyince şarkılar, akılda kalmayınca besteler, yüreğe dokunmayınca nağmeler; neredeyse sazlardan vazgeçtik.
Bir avuç gökyüzü kaldı çocukluğumuzdan. Tadını en iyi bildiğim, en keyifli inadımla yaşayacağım bundan sonra da…
Üzüldüğüm, sevgisiz, saygısız enerji böceklerinden ruhuma bulaşan her şeyden vazgeçtim.
Hoş geldin yeni hayatım…
Tesiri yüksek bir renkle yaşamak istiyorum; maviyi istiyor, masmaviyi arzuluyorum.
