Sensiz geçen her anı öksüzlüğe sayarım,
Gönlümün kadehine dolmadığın her günü.
Gökyüzünde dolaşan yıldız gibi kayarım,
Yetim sayarım inan yok sayarım şu dünü
Bulutlar arasından çeker alırım seni,
Katık yapar aşıma yudum yudum içerim.
Hasretle kilimlere çizdiğim her deseni,
Nakşedip yüreğime düğüm atıp biçerim.
Hüseyin’im der aşar o yüce Kaf Dağı’nı,
Sarsılmaz o rüzgârım, gönlümün tek kazısı…
Çözerim ben içimin hasret olan bağını;
Sen gönlümün ilacı, alnımın ak yazısı.
Yağmurları dinlerim huzur veren sesinde,
Okşarım saçlarını kıskanır düşer yaprak.
Bir senfoni dinlerim sımsıcak nefesinde,
Sesini duymak için susar gökyüzü, toprak.
Ilgıt ılgıt eserim, rüzgârın avazıyım,
Tutumlu sevdasıyla, gezerim dört bucağı.
Alnına mühürlenen “ezel-ebed” yazıyım;
Seninle vatan olur, gariplerin kucağı.
Şiir Ana (Çiğdem ÇİMEN)
