Biliyor musun? Eskide yaşadığımız bütün o güzel anlar.Beni, kendinden vazgeçmek zorunda bıraktığında bitti! Oysa senden hiçbir beklentim yoktu. Sadece biraz sevgi, saygı ve ilgiydi istediğim.
Ama onu da çok gördün bana. Hâlbuki sana defalarca şans vermiştim. Geri çekilmem de bir uyarıydı aslında, ama umursamadın. Sandın ki senden vazgeçemem. Ama bilmediğin, kimsenin vazgeçilmez olmadığıydı. Senden vazgeçmem, sandığın kadar kolay olmadı. Beni görmezden gelmeye başladığında, beni ötelediğinde yavaşça kendimi çektim, yine anlamadın. Çok sabrettim, bitmesin diye çok direndim inan.
Vefasızlığını, nankörlüğünü, acı gerçeği gördüğümde ise artık bitirdim seni. Hem kalbimde, hem beynimde. Her defasında, haklı çıkmak için sarf ettiğin. O kırıcı sözleri, hakaretlerini sindirmeye çalıştığımda. Verdiğim mücadele uğruna, beni tükettiğinde bitirdin sen kendini. Yalanlarını, menfaatin bittiğindeki o sahte tavırlarını, bitmek bilmez bahanelerini. Beni el birliğiyle kendinden, çevrenden yavaş yavaş uzaklaştırma çabalarını fark ettiğimde bitirdin. Arkamdan çevirdiğin dolapları ve beni gözden çıkarttığını anladığımda. Çıkarların uğruna, başka başka yüzlere güldüğünde, bitirdin. Sen beni kendi ellerinle ittin. O soğukluğu, ilgisizliği, sen kendin bana hissettirdin! Sanıyorum yanımda olmanın, beni asıl kaybetmek istememenin nedeni. Benim sana olan sevgimle, ilgimle egonu beslemendi.
Çok geç anladım.
Biz diye bir şey yok artık! Hatta dost bile değiliz seninle! Hatır, gönül de kalmadı sayende. Değmedin ilgime, fedakârlığıma, sabrıma. Hep yanında olmama. Sessizce seni bekleyişime, özellikle de emeğime ve en çok da sevgime, o çıkarsız sevgime. Seni mutlu etmek için, sarf ettiğim çabalarıma değmedin! Her sabah günaydınlarıma, her gece uyumadan iyi geceler öpücüğü göndermeme. Sana yazdığım o güzel aşk sözlerine değmedin. Buna rağmen beni defalarca ağlatmana, kalbimi kırmana, incitmene. Senin için döktüğüm sessiz gözyaşlarıma. Sana ettiğim dualara da değmedin.
Her şeyi sen kendi ellerinle yıktın. Çevrenin etkisinde kaldın. Onlara kandın. Ve beni kaybettin!
Bunu zamanla anlayacaksın. Ama çok geç olacak! Sen egona, gururuna yenik düştün. Ve kendi kendini bitirdin. Yazık ettin, çok yazık ettin!
Benden bu kadar!
Bundan sonra sen yoluna, ben yoluma. Yine de hoşçakal.
Belki bir gün bir yerlerde. Belki de soğuk bir musalla taşın başında. Umarım karşılaşmak zorunda kalmayız!. Umarım…
ÖzDEN KUZucu
