Karardı içimdeki şehrin Işıkları,
İçimdeki çocuk uzandı
Cenin sancılarına.
Mor rüzgârların dağı Yanağımı öptü,
Aldanmıştık resmi çizdi
Yüreğimin kara kalemi.
Sahi, nerede kalmıştık?
Başlamayan bir bitişte,
Sensizliği ağırlarken
Kendimi bulduğum yerde.
Kırıldım…
Hem de içimde sesini Duyuramayacak kadar.
Ama bazı yaralar
Kanayarak değil,
Kabuk bağlayarak öğretir İnsanı.
Şimdi sana ne bir veda
Ne de eski bir sitem bırakıyorum.
Yüreğimin kapısını aralayıp
Geçmişin gölgesine bakıyorum.
Affettim seni…
Unuttuğumdan değil;
Yüreğimde sana ayırdığım acıyı
Artık taşımak istemediğimden.
Sensizliğe sone yazmadım Aslında;
Kendime yeni bir başlangıç yazdım.
Sen, geçmişin bir mısrasın da Kaldın;
Ben, hayatın devam eden şiirinde.
Ve bil ki;
Bazı aşklar bitmez,
Sadece başka bir yere konar.
Ben seni kalbimden silmedim,
Kalbimdeki yerini affedişe dönüştürdüm.
Kıymet Şahin/2026
