Üzerimde siyah ipek bir sabahlık vardı; kuşağı kendiliğinden çözülmüş gibi yarı açık, nefesimle birlikte kımıldıyor, gölgelerin içinde yırtık bir sır gibi dalgalanıyordu. Sessiz bir rüzgar ...

Kibir duman gibidir; yükselir ama sonra yok olur.” Bazı insanlar var… Yürüyüşleri bile “ben farklıyım” der. Ama içlerine bir bak, bomboş; ses çok, anlam yok! Sanki gökyüzünü ...

Bazen insan hep geçmişi düşünür özler ya… Çocukluğumuzu ve o yıllarda anne babamızla olan anılarımızı canlandırınca tabii ki yine de çocukluk yıllarımıza özlem duymamak mümkün ...