Sonbahar yine yaptı yapacağını… Sanat dünyasında peş peşe gelen kayıp haberleri, bir kez daha “Yaprak dökümü başladı” dedirtti bizlere. Her kayıp, yalnızca bir sanatçının ardından duyulan üzüntüyü değil, onun şarkılarıyla, sesiyle, sahnede bıraktığı izlerle hafızamıza kazınan yılları da beraberinde getiriyor.
Önce, gençliğimin o masum heyecanlarına eşlik eden, dinlemekten yıllar geçse de bıkıp usanmadığım değerli sanatçımız Alpay’ın vefat haberiyle uzandım geçmişe. Biraz gülümsedim, biraz hüzünlendim. Eylül’de Gel, Fabrika Kızı, Dağların Arkasında Yar, Ayrılık Rüzgârı… Her biri yalnızca bir şarkı değil, bir dönemin hatırasıydı benim için. İlk gençlik yıllarımın duyguları, heyecanları, belki de o günlerde adını koyamadığım nice his, bu şarkılarla yeniden canlandı belleğimde.
Alpay’ın ardından geçmişin sayfalarında gezinirken, 16 Ekim’de Soner Olgun’dan gelen acı haberle bir kez daha sarsıldım. Bir süredir hastalığıyla mücadele ediyordu. Buna rağmen sahneden vazgeçmeyişi, müziğe ve dinleyicisine bağlılığı beni derinden etkilemişti. Onun sahneye duyduğu aşkı düşündükçe, Mayıs 2023’te Kıbrıs’ta gerçekleştirdiğim söyleşi geldi aklıma.
Bazı röportajlar vardır; sorular ve cevaplar tamamlanır, kayıtlar alınır, yazı yayımlanır ve geriye mesleki bir anı kalır. Bazılarıysa aradan yıllar geçse de unutulmaz. Çünkü o buluşmalarda sözcüklerden fazlası vardır: bir tavır, bir samimiyet, insana kendisini değerli hissettiren küçük ama anlamlı davranışlar…
Kıbrıs’ta yaşanan zorlu yolculuk ve unutamadığım bir buluşma
Mayıs 2023’te Kıbrıs’ta gerçekleştirdiğimiz söyleşi günü hava koşulları hepimize zor anlar yaşatmıştı. Benim uçağımın inişi bile oldukça güç olmuş, neyse ki Kıbrıs’a inmeyi başarmıştık. Soner Olgun ve Özlem Koldaş ise İstanbul’dan geliyorlardı. Onların uçağı hava koşulları nedeniyle Kıbrıs’a iniş yapamayınca Mersin’e yönlendirilmiş, ardından gecikmeli olarak Kıbrıs’a ulaşabilmişlerdi.
Bütün bu yolculuk telaşının, belirsizliğin ve yorgunluğun ardından otele varır varmaz, konser öncesinde ilk olarak benimle görüşmeye geldiler.
Soner Olgun’un o gün söylediği söz hâlâ kulağımda:
“Ne uçuştu, yetişemeyeceğimizi sandım.”
Bunca aksiliğin ardından bile söyleşimize vakit ayırması, üstelik bunu böylesine içten bir tavırla yapması beni çok etkilemişti. Yoğun programları olan sanatçılar için zamanın ne kadar kıymetli olduğunu bilirim. Bu nedenle gösterdiği özen, benim için yalnızca bir röportajın başlangıcı değil, hafızamda yer edecek özel bir anın da başlangıcıydı.
Sahne öncesinde başlayan bu samimi iletişim, sonrasında da devam etti. Soner Olgun ve Özlem Koldaş’ın sorularıma içtenlikle cevap vermeleri, söyleşiye gösterdikleri özen ve iletişimlerindeki doğallık, gözümdeki değerlerini bir kez daha artırmıştı.
Bugün o günü hatırlarken, konuştuğumuz konuların yanı sıra bana hissettirdikleri de geliyor aklıma. Çünkü mesleğimizde bazen bir sanatçıyı tanımak, yalnızca eserlerini ve başarılarını öğrenmekten ibaret değildir. Onun insan ilişkilerinde sergilediği tutumu görmek de en az anlattıkları kadar değerlidir.
“Evet, işime aşığım denilebilir.”
Soner Olgun’la söyleşimizde, yıllardır dinleyicisinin diline yerleşen “İyi Bayramlar” ifadesini de konuştuk. Sahneyle özdeşleşen bu sözün nereden geldiğini merak etmiştim.
Söyleşimizin o bölümünde şu dizeler yer alıyordu:
“Sırtımızı dayadık çalıya
Adımızı çıkardı deliye
İyi Bayramlar dedik
Her günümüz bayram olsun diye”
“İyi Bayramlar” söyleminin nasıl ortaya çıktığını sorduğumda şöyle yanıtlamıştı:
“Sahneye çıktığım andan itibaren bu sözcüğün peşine düştüm. Sonra, bunu bir sözcük olmaktan kendi çapımda da bir felsefi anlayışa dönüştürmeye çalıştım. Meraklıları benim albümlerimin başlarına koyduğum küçük manifestolarda bunun bütün detayını bulabilirler.”
Bir sözcüğün peşine düşmek, onu zaman içinde bir anlayışa, hatta bir yaşam felsefesine dönüştürmek… Soner Olgun’un sahneyle kurduğu ilişkinin izleri, bu cevabında da kendini gösteriyordu.
Ardından, onun sahne performanslarının ardındaki enerjiyi merak ettim. Altı yedi saat, bazen daha da uzun süre sahnede kalmak ve bir gecede 60 ila 100 şarkı söylemek kolay değildi. Bu enerjinin kaynağı, yaptığı işi sevmesi olabilir miydi?
Cevabı çok netti: “Elbette sevilmeden yapılacak bir iş değil bizim işimiz. Zaten ben yıllarca aradıktan sonra bu işi buldum kendime. Evet, işime aşığım denilebilir.”
Belki de Soner Olgun’u anlatan en önemli cümlelerden biri buydu: İşine âşık olmak.
Çünkü sahneye çıkmakla sahnede yaşamak aynı şey değildir. Saatler boyunca dinleyicisiyle bağ kurmak, her gece aynı heyecanı yeniden yaratmak ve bütün bunları yıllarca sürdürebilmek, yalnızca yetenekle açıklanamaz. Bunun ardında tutku, emek ve büyük bir bağlılık vardır.
İstanbul’da 17 yıl boyunca aralıksız aynı mekânda sahne alarak dinleyicilerine “İyi Bayramlar Türkiye” demesi de bu bağlılığın önemli bir göstergesiydi. Bu uzun soluklu serüveni sorduğumda, önce kendisini 17 yıl boyunca yalnız bırakmayan dinleyicilerine teşekkür etmişti. Ardından da mütevazı bir ifadeyle yaptığını “kırılması zor bir rekor” ya da “delilik” olarak açıklamıştı.
Müzik dünyasında farklı dönemlerde pek çok isimle yolları kesişse de birlikte çalışmayı özellikle tercih ettiği sanatçıları sorduğumda Nükhet Duru ve Tanju Okan’ın adlarını vermişti. Besteleri ve yorumlarıyla müzik hafızamızda yer eden eserleri düşündüğümüzde, onun sanat yolculuğunun bu bölümü de ayrı bir önem taşıyordu.
Mayıs 2023’teki o buluşmayı benim için daha da özel kılan bir başka ayrıntı var. Soner Olgun ve Özlem Koldaş’ın, sorularıma sahne sonrasında ses kaydı yaparak cevap vermeleri…
Bir gazeteci için söyleşinin içeriği elbette önemlidir. Ancak kimi zaman o içeriğin nasıl paylaşıldığı, karşınızdaki insanların size gösterdiği özen de ayrı bir anlam taşır. O gün onların bana ayırdığı zaman, sorularıma gösterdikleri ilgi ve içtenlikle verdikleri cevaplar, mesleki hafızamda özel bir yere yerleşti.
Bugün bu anıları yeniden hatırlarken, o ses kayıtlarının benim için taşıdığı değeri daha iyi anlıyorum. Artık yalnızca bir söyleşinin kayıtları değil, geçmişte yaşanmış bir buluşmanın, kurulmuş bir iletişimin ve sanatçı kimliğinin ardındaki insanı tanıma fırsatının da hatırası onlar.
Soner Olgun’un hastalığıyla mücadele ettiği dönemde sahneden vazgeçmemesi, müziğe duyduğu bağlılığı ve “İşime aşığım” sözünü bir kez daha düşündürüyor bana. O söz, artık yalnızca söyleşi sırasında verilmiş bir cevap değil; sanatına adanmış bir yaşamın ifadesi olarak belleğimde yer ediyor.
Sonbahar, yapraklarını dökerken bize de geçmişi hatırlatıyor. Gidenlerin ardından kimi zaman bir şarkı, kimi zaman eski bir fotoğraf, kimi zaman da yıllar önce yapılmış bir söyleşi açıyor hafızamızın kapılarını.
Alpay’ın şarkılarıyla gençliğime dönerken, Soner Olgun’un sözleriyle sanatın emek, tutku ve bağlılıkla nasıl bütünleştiğini yeniden düşünüyorum.
Ve bir kez daha anlıyorum ki sanatçılar, aramızdan ayrıldıklarında geride yalnızca eserlerini bırakmıyorlar. Sesleriyle eşlik ettikleri yılları, yaşattıkları duyguları, tanıklık ettiğimiz anları ve hafızamızda sakladığımız güzel izleri de bırakıyorlar.
Bazı sesler susmaz; anılarımızda yaşamaya devam eder.
Soner Olgun’u, müziğe duyduğu aşkla, sahneye bağlılığıyla ve bende bıraktığı güzel anılarla hatırlayacağım.
Ruhu şad olsun.
