Umudun en soğuk zamandaki hâlidir o.
Toprak donmuş sanılır, her şey bitmiş gibi görünür.
Ama nergis, beyazın içinden çıkan sarı bir ışık gibi
“Henüz bitmedi” der.
Ayaz serttir, rüzgâr acıtır, fakat o boynunu eğmez.
Çünkü bilir:
Soğuk geçicidir, bahar mutlaka hatırlar kendini.
Nergis acele etmez.
Sessizce bekler.
Beklerken güçlenir.
Karın altında bile
Güneşe inanmayı sürdürür.
Bazı çiçekler vardır, en çok kışın ortasında öğrenir ışığı.
Ve bir gece,
Kimse fark etmeden ince bir hilal gibi doğar.
Karanlığa aldırmadan,
Yalnızca var olarak umut olur.
Derya Gürsoy
